top of page

Rozwój osobisty jest teraz na topie. A właściwie… czym dla nas jest ten rozwój?

25 paź
5 minut(y) czytania

Rozwój osobisty jest teraz na topie. A właściwie… czym dla nas jest ten rozwój? Dla jednej osoby będzie to terapia, dla innej książka przeczytana wieczorem przy herbacie. Dla kogoś zatrzymanie się na chwilę, medytacja, praca z ciałem, warsztaty, rozmowa, kurs, a czasem po prostu ten czas, w którym po raz pierwszy zaczynamy zauważać swoje reakcje i zastanawiać się, skąd właściwie się biorą. Każdy z nas może rozumieć rozwój osobisty trochę inaczej. Ja osobiście zaobserwowałam, że rozwój osobisty stał się trochę… wyścigiem. Ile książek przeczytałaś? Ile kursów ukończyłaś? W ilu warsztatach uczestniczyłaś? Ile szkoleń masz za sobą? Na ilu kręgach byłaś? Czy na ostatnim została aktywowana Kundalini?



Rozwój osobisty zaczął być też coraz częściej łączony z duchowością. Pojawiają się pojęcia energii, wibracji, podnoszenia energii, tego, kto nam ją obniża, a kto podnosi. I oczywiście dla wielu osób jest to ważna część ich drogi. Tylko czasami zastanawiam się, czy w tym wszystkim nie zgubiliśmy trochę najważniejszego pytania: ile z tego wszystkiego dowiedzieliśmy się o sobie? Bo przecież można przeczytać dziesiątki książek o poczuciu własnej wartości, ukończyć kolejne szkolenia, znać wszystkie możliwe techniki i nadal nie zauważać, jak sami zachowujemy się wobec siebie i innych.

Można wiedzieć bardzo dużo o rozwoju, a jednocześnie nadal nie znać siebie. I może tym bardziej rozwój osobisty nie powinien być kolejnym miejscem, w którym porównujemy się z innymi.


Są tacy, co podchodzą do sprawy poważnie, zakasali rękawy i weszli w to w całości: terapie, warsztaty, szkolenia. Są też tacy, którzy słyszą o tym, czy to od znajomych ciekawe historie o zmianach, czy z internetu, i sami trochę chcą posmakować. To jakaś książka o budowaniu poczucia wartości, to tekst na social media albo medytacja na YouTube. Są też tacy, którzy łapią się za głowę, mówiąc „kolejne wciskanie kitu”, czy wyśmiewają się z tych „w procesach”. Każdy podchodzi do tego inaczej i każdy rozumie rozwój osobisty na wiele różnych sposobów, choć w samej nazwie jest już odpowiedź. Według Google: „Rozwój osobisty to świadomy proces samodoskonalenia, który ma na celu poprawę samoświadomości, zdobywanie nowych umiejętności oraz pełniejsze wykorzystanie własnego potencjału”. I ten opis bardzo mi się podoba, jest prosty i dokładnie tłumaczy, że dotyczy osoby, która w nim jest.

Każdy z nas jest inny, procesy i droga są bardziej indywidualne. Dla mnie jednym z największych elementów rozwoju osobistego jest szacunek do siebie i drugiej osoby. Bo przecież jeśli się rozwijasz, sam przechodzisz drogę, zaczynasz widzieć swoje schematy, to możesz choć trochę zrozumieć, że inna osoba w rozwoju też przechodzi to, ale mierzy się ze swoimi demonami, ze swoimi trudnościami. Mamy różne historie, różne tempo, różne powody, dla których w ogóle zaczynamy się sobą zajmować. To, co dla jednej osoby będzie ulgą, dla drugiej może być za dużo. To, co dla kogoś jest przełomem, dla kogoś innego przejdzie bez śladu. I to jest w porządku. Nie chodzi o to, żebyśmy wszyscy wierzyli w to samo, w terapię, w medytację, w pracę z ciałem czy w dźwiękoterapię. Chodzi o to, żeby nie oceniać czyjegoś procesu tylko dlatego, że sami wybralibyśmy inną drogę. Bo osoba, która dziś śmieje się z „procesów” innych osób, może za jakiś czas sama sięgnie po książkę, która coś w niej poruszy. A ta, która teraz jest głęboko w terapii, kiedyś patrzyła na to z dystansem, tak jak wielu z nas.

Weźmy dzieciństwo. Dwie osoby mogą mieć za sobą bardzo podobne, trudne doświadczenia z tamtego okresu. Jedna z nich poczuje potrzebę, żeby to zrozumieć: skąd biorą się jej reakcje, dlaczego w pewnych sytuacjach zachowuje się tak, a nie inaczej, jakie schematy powtarza bez świadomości, że w ogóle je powtarza. Druga osoba, z bardzo podobnym bagażem, powie po prostu: było, minęło, nie ma sensu do tego wracać. I obie mają rację, każda dla siebie.


To nie jest tak, że jedna droga jest dojrzalsza od drugiej, po prostu każda z tych osób inaczej radzi sobie ze swoją przeszłością i inaczej ją przetwarza. Wszystko jest sprawą bardzo indywidualną. To samo dotyczy tego, w co wierzymy, a w co nie. Nie musimy się z czymś zgadzać, żeby to uszanować. Możesz uważać, że medytacja to strata czasu, i wcale nie musisz zmieniać zdania, żeby zostawić w spokoju kogoś, dla kogo ta medytacja naprawdę coś zmieniła. Możesz nie wierzyć w pracę z traumą, w kręgi kobiet czy w żadną inną formę, o której akurat usłyszałaś. Ale to, że coś nie działa na ciebie albo do ciebie nie przemawia, nie znaczy, że nie działa wcale, dla nikogo.

W momencie, gdy rozumiemy, że jesteśmy różni, że każdy samodoskonali się w inny sposób, ale zachowamy szacunek i zrozumienie do siebie i innych, to tu zaczyna się magia.

Może więc rozwój osobisty wcale nie jest o tym, ile książek przeczytaliśmy, ile kursów ukończyliśmy, na ilu warsztatach byliśmy czy ile razy usłyszeliśmy, że nasza energia się podniosła. Może jest dużo bardziej zwyczajny. Może zaczyna się tam, kiedy coraz lepiej znamy siebie. Kiedy potrafimy zauważyć własny schemat, zanim po raz kolejny zadziała automatycznie. Kiedy umiemy powiedzieć „nie”, ale też usłyszeć czyjeś „nie”. Kiedy przestajemy wymagać od innych, żeby szli dokładnie tą samą drogą co my.

Może rozwój to również umiejętność powiedzenia: „To działa dla mnie, ale nie musi działać dla ciebie”. Bo im więcej naprawdę uczymy się o sobie, tym mniej chyba potrzebujemy udowadniać innym, że mamy rację. I wtedy rozwój przestaje być wyścigiem. Nie musimy być dalej niż ktoś inny. Nie musimy być bardziej świadomi, bardziej duchowi, bardziej „przepracowani”. Nie musimy mieć kolejnego certyfikatu, kolejnej książki czy kolejnego doświadczenia. Każdy z nas jest dokładnie w swoim miejscu. I chyba najpiękniejszą częścią rozwoju osobistego jest to, że im bardziej poznajemy siebie, tym więcej miejsca potrafimy zostawić drugiemu człowiekowi na jego własną drogę. Autor artykułu: Karolina Wilson Zdjęcia: Justyna Glowska Photography ______________________________

Karolina WilsonBack To The Roots

" Jestem Master Coach oraz Master Practitioner NLP, Hipnoterapii i Timeline Resourcing®, a także Sound Practitioner. A pod tymi tytułami jestem matką, partnerką, ale przede wszystkim Kobietą, która, tak jak wiele innych, ma swoją historię. Moja droga zawodowa zaczęła się od osobistej potrzeby zrozumienia siebie. Trudne doświadczenia z dzieciństwa i toksyczne relacje sprawiły, że przez lata szukałam odpowiedzi na pytania, które dziś często przynoszą do mnie inne kobiety.

Skąd u mnie tyle emocji? Dlaczego powtarzam te same schematy?

To, czego sama doświadczałam i czego uczyłam się po drodze, stało się fundamentem mojej pracy.

Dziś tworzę przestrzeń dla innych kobiet, w której mogą lepiej poznać siebie, przyjrzeć się swoim emocjom i uwolnić to, co już im nie służy. Towarzyszę im podczas indywidualnych sesji 1:1, warsztatów oraz spotkań Sound Bath, dając im możliwość zatrzymania się, doświadczenia, pracy w swoim własnym tempie, ale też relaksu i pobyciu w Tu i Teraz.

Tak powstało Back to the Roots - przestrzeń, w której idziemy do samych korzeni. Przyglądamy się temu, co nosimy w sobie, odkrywamy to, co nasze, i to, co mogłyśmy przejąć z historii innych.

Bo nie wszystko, co nosisz, zaczęło się od Ciebie"


Komentarze


bottom of page